Stageverhalen:

Katrien

Voor mij was de eerste stageweek heel bewogen. Mijn eerste indruk was dat mijn mentor heel leuk en vriendelijk was. Al snel veranderde mijn beeld. Ze betrok mij niet echt in het klasgebeuren. Ik werd niet eens voorgesteld aan de kleuters.

Wat mij opviel was dat de leerkracht hoge verwachtingen had van de kinderen. Ze moeten al veel kunnen op hun tweede week school. De kleuters mogen niet zelf kiezen wat ze maken en hebben weinig vrij spel.

Woensdag moest ik alleen naar huis doordat Valérie later les had. Ik verdwaalde en kwam tot mijn grote geluk op Dwergiebos terecht (de stageschool van Marian en Sophie). Het viel me meteen op dat ze hier veel enthousiaster en vriendelijker waren. Zo enthousiast dat ze vroegen of ik ook niet naar daar wou komen.

Tegen het einde van de week werd het wel leuker. Ik mocht nog steeds niet veel doen maar had wel interactie met de kleuters. Ik ben blij dat ik volgende week naar Dwergiebos mag. Hier zal ik meer mogen doen in de klas.

Marian

Sophie en ik stonden deze week voor het eerst op Dwergiebos. Ik werd bij de derde kleuterklas gezet. Juffrouw Surene liet de kleuters 'Goeiemôren juffrouw Marian!' zeggen en de stage kon beginnen. In mijn klas zitten 26 kleuters waarvan 20 blanke kinderen. Ze spreken allemaal Afrikaans.
De manier van lesgeven is hier heel anders als in België. De kleuters kregen eerst een half uurtje Godsdienst en daarna een echte rekenles. Tussen de lessen door is er wel een hele lange speeltijd.

Dwergiebos heeft de grootste en mooiste speelplaats die ik al ooit gezien heb. Ik heb zelfs nog niet kunnen tellen hoeveel speeltuigen er staan. De school hecht veel belang aan buitenspelen. In bomen klimmen mag en de helft van de kinderen loopt er op blote voeten.

De eerste dagen moest ik voornamelijk klusjes doen. Ondertussen heb ik ook al mogen voorlezen en hen een Belgisch spelletje geleerd. We begrijpen elkaar nog niet altijd even goed, (mijn Antwerps accent blijkt in mijn nadeel te werken) maar ik leer elke dag bij en kijk met veel ‘goesting' uit naar de volgende week!

Sophie

Maandagmorgen werd ik heel hartelijk ontvangen door mijn juf. Ze stelde mij meteen voor aan de kleuters en wou dolgraag weten wat ik in haar klasje kwam doen. Ik legde haar uit dat ik de manier van lesgeven in België in haar klasje wou toepassen. En dat ik haar klasorganisatie en manier van lesgeven ook wou meenemen naar België. Dit vond ze geweldig. Ik vind het ook heel leuk dat ze me Afrikaans wil leren. Ik heb een klasje met 21 4-jarige kleuters. Ze praten zowel Afrikaans als Engels. Mijn eerste week op Dwergiebos is heel goed verlopen. Ik kijk uit naar de komende stageweken.

Vrijdag 20 januari

Na een drukke stageweek was het tijd om van het weekend te genieten. We maakten kennis met het studentenleven van Wellington. De studenten van de universiteit organiseerden een super grote waterestafette en 's avonds een ‘dansfeest'. De mensen waren enorm lief voor ons. Toen we binnenkwamen stelde de studentenraad ons voor. We moesten gaan rechtstaan terwijl zo'n 300 man naar ons keek. Dit leverde knalrode koppen op. Uiteindelijk bleek dit zijn voordelen te hebben. We werden door veel mensen aangesproken en legden zo nieuwe contacten. Wat ons opviel was dat hier nog vaak per twee gedanst wordt. Katrien en Sophie vonden het leuk om de jongens door te verwijzen naar ‘the single ladies' Marian en Valérie. De jongen van Valérie zwaaide haar zelfs een aantal keer door de lucht.
Het was een super leuke avond en we lagen op tijd in ons bed. De feestjes beginnen hier al om 18.00u.

Zaterdag 21 januari

Deze avond werden we uitgenodigd om bij de juf van Marian (die ook de directrice is) te gaan braaien. Het werd een enorm gezellige avond! Juf Surene en haar gezin wonen in een mooie boerderij. Ze vertelden ons veel weetjes over Zuid-Afrika en lieten ons brandewijn proeven. Aan het einde van de avond lieten ze ons enkele Zuid-Afrikaanse schlagerartiesten horen.

Toen we thuiskwamen werden we verrast door enkele dieren. Nadat de laatste kakkerlak vermoord was (verdrinkingsdood) kropen we moe ons en met een gerust hart ons bed in.

Plots klonk er een schreeuw door het huis. Sophie en Valérie liepen hun kamer uit om te zien waarom Katrien zo gilde. Daar zat ze... de megaspin. Katrien, Sophie en Valérie sprongen op het bed en durfden daar niet meer af te komen. Gelukkig was moedige Marian er om naast de muur te gaan staan en de spin in het oog te houden. Uiteindelijk vond Valérie de moed om Johan te gaan wakker maken. Hij kwam en redde ons!

Zondag 22 januari

Vandaag een rustige dag met Elra en Johan. Ze namen ons mee naar Houtbaai. Een gezellig havenstadje waar we fish en ships aten. Achteraf genoten we van een strandwandeling met lekker roomijs. Johan wou ons nog wat mooie plekjes laten zien. We reden langs muizenberg, een surferparadijs waar we zeker nog willen terugkomen.

Vanavond kruipen we vroeg in ons bed om morgen weer aan een vermoeiende stageweek te beginnen. We dromen al van volgend weekend. De studenten gaan ons dan het uitgaansleven in Stellenbosch laten zien en zondag gaan we naar het openluchtconcert van Stef Bos.