ons laatste blogbericht!
26 februari tot 4 maart
Zondagavond waren we weer allemaal bij elkaar nadat Sophie en Marian een weekje waren weggeweest. We hadden vele uren nodig om bij te babbelen, maar moesten de volgende ochtend al vroeg opstaan om aan het sloppenwijkenproject te beginnen.
Weekje sloppenwijk
Normaal gezien begonnen we maandag aan het sloppenwijkenproject. Lynn (onze Zuid-Afrikaanse mentor) nam ons mee naar de sloppenwijk, maar daar bleek algauw dat het geplande project niet kon doorgaan. De organisatie waarbij we normaal zouden gaan helpen voerde verbouwingen uit. Daarom stelde Lynn voor dat we stage gingen doen in een school in het midden van de sloppenwijk. Maandag maakten we kennis met onze klasjes. Het was een korte kennismaking doordat onze docent van KDG hier was. Hij wou met ons nog al onze vorige stagescholen gaan bezoeken en bedanken.
De volgende dag kon onze stage echt beginnen. Hoewel we al wat hadden gezien in onze vorige scholen, was dit toch weer een hele aanpassing. Het moeilijkste in deze school was de communicatie met de kinderen. Ze spraken er namelijk Khosa (het kliktaaltje). Dit gaf wel wat problemen tijdens onze activiteiten. Wij moesten alles uitleggen aan de leerkrachten, maar die spraken ook niet zo goed Engels, waardoor ze veel dingen verkeerd uitlegden aan de kinderen.
Wat ons opviel was dat de kinderen braver waren dan in Welington Primêr. Ze waren rustiger en luisterden beter. Dit gaf ons de kans om dingen te doen zoals zakdoekleggen spelen met 140 kinderen.
Doordat dit een schooltje was met kinderen uit de sloppenwijk, was het ook het armste schooltje dat we al gezien hadden. Veel kinderen konden geen uniform betalen en het eten dat ze er kregen was eigenlijk slachtafval. Op de speelplaats konden ze kippenpoten met kerriesaus kopen. Wij vonden dit een heel raar zicht en wilden er een foto van trekken. We hadden daar niet goed over nagedacht, want toen Katrien haar fototoestel bovenhaalde veroorzaakten we een stormloop op de speelplaats. Alle kinderen wilden op de foto staan, de speelplaats was leeg en iedereen stond rond ons te drommen.
De mensen op deze school waren heel vriendelijk. Ze waren blij met onze hulp. We denken wel dat dit ermee te maken had dat ze zelf nooit activiteiten voorzagen voor hun kleuters. Het grootste deel van de tijd zaten ze op een stoeltje te babbelen terwijl de kinderen zichzelf moesten bezighouden. We vonden hen eigenlijk wel grappig. Zo moest je maar eens op een ochtend de lerarenkamer binnenkomen; een kamer vol dikke kwebbelende zwarte vrouwen.
Hoewel het schooltje in een gevaarlijke buurt lag, voelden we ons er toch redelijk veilig. Wie de school binnenwou moest eerst een papiertje ondertekenen. Er was dus een goede beveiliging. En de juffen vertelden ons dat er alleen maar ingebroken werd door mensen die honger hadden en eten kwamen stelen.
Toen de stage erop zat bleek dat we toch wel geliefd waren geweest. We kregen eten, dikke knuffels en ze smeekten ons om mee naar België te mogen.
Vrijdag begon onze vakantie. Die zijn we goed begonnen met een feestje in onze stamkroeg, waar we ondertussen al veel vrienden hebben. Die avond hadden we iets te diep in het glas gekeken. Er was een gevecht ontstaan, het feestje was platgelegd, en terwijl er overal rond ons chaos ontstond stonden wij in canon broeder Jacob te zingen... niet moeilijk dat ze ons hier al kennen!
Zaterdag
Zaterdag moesten we vroeg op. We waren uitgenodigd op een kinderpartijtje. Het dochtertje van Mareli (de juf van Sophie in Dwergiebos) werd 1 jaar. Het was een leuk feest en het thema was roos en wit. Hier hebben we voor de zoveelste keer onze poppenkast gespeeld. (ondertussen is onze show al bekend in heel Zuid-Afrika)
's Avonds hadden we een gezellige braai met Herman Coene, onze docent van KDG.
Zondag
Zondagochtend zijn we gaan shoppen in Paarl. Hier hebben we alle vier hetzelfde kleedje gekocht. Daarna zijn we gaan lopen. Marian en Katrien zijn helemaal klaar om aan de 10 miles mee te doen nadat ze 16 km gelopen hebben onder de brandende Afrikaanse zon.
Zondagavond was heel indrukwekkend. Met drie andere Belgische studenten zijn we uit eten gegaan in Camps Bay (Kaapstad). Daarna hebben we een feestje gebouwd in Caprice, een discotheek met een wereldberoemde dj en een bangelijk uitzicht op de golven en palmbomen aan het strand.
De volgende twee weken gaan we nog een beetje rondtrekken in dit land. We moeten nog zoveel doen en zien van Zuid-Afrika dus we zullen het nog heel druk hebben. We gaan ook nog enkele dagen helpen in een weeshuis.
Bedankt om onze blog zo goed te volgen. Binnen 16 dagen zijn we weer thuis. Dan kunnen we jullie de rest van de verhalen live vertellen.
Ons kan nie wag nie om julle weer te sien!
Ons lief Suid-Afrika!!!
Marian: weekje vakantie bij Maysa
Na onze laatste week in Wellington Primêr was het tijd voor een week vakantie. Ik had veel geluk want ik kon die week met Maysa doorbrengen. Maysa is een goede vriendin van mij en haar papa woont Zuid-Afrika. Één keer per jaar komt ze hem bezoeken, dus dat kwam goed uit!
Zaterdag en zondag:
Zaterdagavond kwamen Maysa en haar papa hier aan. Ze hadden een lange rit achter de rug en zouden dus een nachtje bij ons in Wellington logeren. Het was heel vreemd om na twee maanden nog eens iemand van thuis te zien. Ik werd meegenomen op restaurant zodat ik uitgebreid kon bijpraten met Maysa.
De volgende ochtend vertrokken we al vroeg naar Oudtshoorn. Het was een lange rit, maar we werden hartelijk ontvangen door Miranda en de broertjes van Maysa. De ouders van Maysa baten een B&B uit, dus Maysa en ik deelden een luxueuze kamer met badkamer. Weeral met mijn gat in de boter gevallen...
Maandag
Tijd om eens wat dieren te zien! We brachten een bezoek aan de Wildlife range. Een beetje vergelijkbaar met de Zoo van Antwerpen, maar je kon er tijgertjes aaien en in een kooi tussen de krokodillen zwemmen. Helaas liet onze portemonnee dat niet toe. Toch hebben we krokodillen van heel dichtbij kunnen zien. (We konden ze bijna aaien, maar dat zou niet zo verstandig zijn) Een geslaagde uitstap dus.
Dinsdag
Een super warme dag. Zelfs zwemmen in het zwembad was vermoeiend door de hitte. (jullie hebben nu waarschijnlijk héél veel medelijden met mij) Daarom zijn we de Cango caves gaan bezoeken. Heel spectaculair. Onze gids had een onuitspreekbare naam, maar we mochten hem Theo noemen.
‘s Avonds zijn we pizza à volonté gaan eten voor maar 5 euro.
Woensdag
Woensdag zijn we op safari geweest! Echt indrukwekkend! Het was een vrij groot park, maar we hadden een goede gids die ervoor zorgde dat we alle dieren van dichtbij konden zien. We zagen Chris (een luie leeuw), giraffen, neushoorns, zebra's, bizons en nog veel meer dieren. De foto's staan in mijn facebookalbum waarvan je de link onderaan in deze tekst kunt vinden.
Donderdag
Ik was er al twee maanden naar aan het uitkijken, en eindelijk was het zover... ik heb op een struisvogel gereden! We waren op bezoek in de struisvogelboerderij en aan het einde van de tour vroeg de gids wie er een rondje wou rijden. Vreemd genoeg was ik de enige vrijwilliger... Amai, dat was een avontuur! Ik moest mij vasthouden aan de vleugels en helemaal naar achter gaan hangen. Daarna kreeg de struisvogel een tik tegen zijn poep en waren we vertrokken. Die dieren kunnen echt hard lopen en ik kan hard gillen, maar aan het einde heb ik gelukkig een applaus en een diploma struisvogelrijden gekregen.
Vrijdag
Vandaag hebben we niet zoveel gedaan. 's Avonds waren er optredens in Lemon en lime (een plaatselijke bar) waar we naartoe zijn geweest. De groepjes waren niet zo goed, maar het werd wel een leuke avond. We maakten kennis met enkele andere jongeren en konden ons Afrikaans nog eens wat oefenen.
Zaterdag
Ook mijn laatste dag bij Maysa was een rustige dag. We hebben weer wat gezwommen in het zwembad en zijn als afsluiter op restaurant geweest.
Zondag
Na weer heel lang in de auto gezeten te hebben ben ik terug ‘thuis' gekomen. Het was een heel leuk weerzien met de andere meisjes, maar ik vond het wel spijtig afscheid te moeten nemen van Maysa. Morgen beginnen we aan het Norza-project in de sloppenwijk... spannend!
Link naar de foto's:
https://www.facebook.com/media/set/?set=a.10150581483502865.379595.642967864&type=3&l=4665350314
van 19 tot 26 februari
Even de blog uit het oog verloren omdat het te druk en plezant was op school en daarbuiten.
Zondag 19/02
Na een gezellig middagmaal namen wij (Valérie en Katrien) afscheid van Sophie en Marian. Marian trok een weekje naar Oudtshoorn, om haar vriendin Maysa te vergezellen. Sofie had een weekje met haar familie hier.
Evi en Fabrice, de twee studenten van secundair, namen met ons een weekje vrij.
'S avonds trokken we met ons vier naar het Taalmomument om daar te picknicken. We stonden nog steeds versteld van de prachtige zonsondergang, dus deden het met plezier een tweede keer.
Maandag 20/02
Vroeg uit de veren, want er stond ons een drukke dag te wachten.
Eerst reden we naar Simonstown, om pinguïns te gaan bekijken in Bouldersbeach. Duizenden pinguïns op een groot domein die niets anders doen van stilstaan met een blik op oneindig.
Nadien reden we door naar Kaap De Goede Hoop. Eerst deden we de beklimming naar Cape Point, door het bewolkte weer konden we weinig van het uitzicht genieten. Toch gaf het een speciaal gevoel te weten dat we op het meest Zuidelijke punt van Afrika stonden.
Tijdens ons middagmaal klaarde de hemel op, tijd voor de beklimming van Kaap De Goede Hoop. Zware beklimming met als beloning een adembenemend uitzicht, te indrukwekkend om te beschrijven.
Op de terugweg met de auto werden we opgehouden door een groep bavianen. We trokken veel foto's en vonden het schattig om naar te kijken. Tot plots de auto achter ons iets deed, waardoor de bavianen wild werden. Ze sprongen op de auto achter ons en begonnen woest rond onze auto te lopen. We begonnen te gillen en hadden heel veel bang. Dit kon zware gevolgen hebben, omdat Valérie op het rechter rijvak begon te rijden en bijna een klein aapje omver reed. (check filmpje op facebook)
Om even te bekomen dronken we iets op het strand van Muizenberg (surfstrand). Hier kwam onze gil weer boven omdat we aangevallen werden door meeuwen.
'S avond moe en met zere keel in ons bed gekropen, toch een onvergetelijke dag.
Dinsdag zijn we een dagje naar Stellenbosch geweest, we konden de twee nieuwe studenten een rondleiding geven in de studentenstad.
Het was een dagje rondwandelen, winkelen en terrasjes doen. Als afsluiter zijn we 's avonds in een heel gezellig restaurantje aan het water gaan eten.
Woensdag reden we naar Waterfront om het Robbeneiland te bezoeken. Jammerg genoeg kon dit niet door het slechte weer... We hebben dan maar een beetje rondgewandeld en zijn een warme chocomelk gaan drinken.
Waterfront? We voelden ons net in Oostende.
Donderdag ochtend moesten we nog even langs de stageschool om onze verslagen te komen ophalen.
In de namiddag maakte cocktailshaker-Fabrice heerlijke kiwidaiquiris, nadien vertrokken we naar een festival hier in Wellington georganiseerd door de universiteit. We hadden daar afgesproken met drie Leuvense studenten (die we enkele weken geleden leerden kennen). Het was een echt zomers festival met leuke muziek, een toffe sfeer en we dansten tot in de laatste uurtjes.
Vrijdag 24
Met kleine oogjes vertrokken we naar Waterfront om eindelijk het Robbeneiland te gaan bezoeken. Weeral dikke pech, de boot was volzet (dit blijkt toch toeristischer te zijn dan we dachten) en de andere boten bleken al vertrokken te zijn. Volgende keer bestellen we onze tickets dus online.
Slecht gezind zijn we dan maar een ijsje gaan eten op het strand.
s' Avonds spraken we af in The Long Street in Kaapstad met Matthias (een vriend van Valérie die hier voor 6 maanden op erasmus is). Hij liet ons het nachtleven van Kaapstad ontdekken, hier hebben we de echte Afrikaanse vibes gevoeld.
We LOOOVE ZUID-AFRIKA
Zaterdag 25 februari
Toen we uitgeslapen in onze pyjama rustig aan het ontbijten waren, stond plots Herman Coene (docent KDG) met zijn vrouw voor ons huis. Na een interessant gesprek en overzicht van de volgende week, maakten we ons snel klaar om naar het strand te gaan. We reden naar Clifton's beach, een prachtig, rustig gelegen strand. We voelden ons net in de serie The O.C.
Jullie denken waarschijnlijk dat we de hele dag in de zon lagen, maar nee nee nee. We waren veel te geboeid door de hoge golven, waarin we ons de hele dag hebben geamuseerd.
's Avonds waren we uitgenodigd bij Matthias thuis voor een braai, het huis zat vol met studenten van over de hele wereld. Een gezellige, leuke avond.
Onze week vakantie zit erop, we zijn best benieuwd naar ons weekje sloppenwijk dat er maandag aankomt.
29 januari tot 8 februari
Zondagmiddag 16u: openluchtconcert Stef Bos.
Openluchtconcert? Een klein donker zaaltje waar net genoeg stoelen stonden en 1 ventilator. Wel heel gezellig.
Stef Bos heeft niet alleen goed gezongen, zijn praatjes en grapjes tussen de liedjes door maakte het een boeiende show. Toen hij begon te praten over zijn studententijd in Antwerpen maakte Katrien een klein gilletje. Zo wist Stef Bos meteen dat er Antwerpenaars op de eerste rij zaten.
Na ons lievelingsliedje 'papa' keken we naar achter en zagen Johan ‘stadig' door zijn stoel zakken. Een moment dat we even niet bij kwamen van het lachen.
Maandag - Dinsdag - Woensdag
Deze drie dagen was Katrien ziek. Hierdoor zijn we 's middags thuisgebleven en hebben we nog eens goed voor school kunnen werken (want op zonnige dagen is de verleiding om naar het zwembad te gaan groot)
Katrien snakte na drie dagen toch even naar buitenlucht. We maakte een mooie avondwandeling, die net iets langer duurden dan we dachten. De wandeling gaf ons een Afrikaans gevoel. Zeker toen de zon onderging.
Donderdag
Mareli (juf van Sophie) doet veel voor ons. We wilden deze keer eens iets terugdoen. Wij hadden nog eens zin in lekker Belgisch zoet. Dus maakte we wafels met verse slagroom van Jeroen Meus. 's Avonds hadden Mareli en haar man Marnus een geweldig idee. Ze namen ons mee naar een dam. Waar we gekanood hebben en genoten van een fris pintje.
Vrijdag
Onze laatste dag op Dwergiebos voor Sophie, Katrien en Marian en laatste dag Huggenote voor Valérie. We hebben de kindjes verrast met zoete popcorn (hier kennen ze enkel zoute popcorn) Onze laatste dag hebben we goed afgesloten in Dwergiebos met ons poppenkast spektakel. De verhaaltjes die we speelden vonden ze zo goed, dat we gevraagd zijn om ook op de opendeurdag te komen spelen.
We schrijven elk een stuk over hoe we persoonlijk onze eerste stageperiode beleefd hebben, want dat is tenslotte bij ieder van ons anders.
Omdat Evi en Fabrice (de twee studenten van secundair) zaterdag zouden aankomen wilden we er een gezellige laatste avond onder ons vier van maken. We hadden brandewijn en veel lekker hapjes gekocht. Toen we bij Elra de oven gingen voorverwarmen vroegen ze ons mee op restaurant. Het was een heel gezellig en goedkoop restaurant. We hadden het grote geluk dat de man achter de bar in een experimenteerfase zat. Hij maakte voor ieder van onze een gratis cocktail om te proeven.
Zaterdag
Jawel, de lang verwachte wijntoer! Attie en Surene (Juf van Marian) kwamen ons om 9u 's ochtends ophalen. Eerst reden we naar welbedacht. De eigenaar, een mega man, is een heel bekende, gepensioneerde rugbyspeler. Met een ‘tandpastabek' proefden we om 9u30 onze eerste wijntjes. Verrassend genoeg gingen die vlot binnen. We hebben nog drie andere wijnkelders bezocht. We kunnen nu toch wel zeggen dat Zuid-Afrikaanse wijnen lekker zijn.
Om de wijntoer af te sluiten trakteerde Attie op een 'springbokkie!' Het bekende shotje van hier. Eens terug thuis waren Evi en Fabrice net gearriveerd. Samen melktaart gegeten bij Elra en Johan en 's avonds een overheerlijke braai. Leuk om nog eens te horen hoe het in ons Belgenlandje gaat.
Zondag
CAMPS BAY! Evi en Fabrice kunnen met hun ‘nog wit' velleke wel wat zon gebruiken. En waar kan je echt goed bakken en braden? Op het strand! Natuurlijk gingen we met veel plezier mee. We konden Evi en Fabrice al wat meer vertellen over Kaapstad en omgeving, voor heel even voelden we onze echte locals.
Veel zon vraagt om een lekkere verfrissing. Cocktails zijn hier goedkoop en smaken altijd. We dronken er eentje op het terras waar we vorige keer zaten. En laat het toeval zijn of niet? Vorige keer Kathleen (K3) en Christof. Nu Rob Van Oudenhoven en Peter van Asbroeck!
Die avond was het tijd voor een verjaardagsfeestje! Terwijl Katrien er even niet was versierden Sophie en Valérie ons terras met ballonnen en vlaggetjes. We toonden een filmpje dat we voor haar verjaardag gemaakt hadden, dronken een glaasje champagne (van 4,5 euro) en trokken daarna naar de ‘Zu-bar'. Daar maakten we kennis met de spelers van het plaatselijke rugbyteam: jongens die drie keer breder waren dan normale mensen, stuk voor stuk met een nektapijt. Ze probeerden nog indruk op ons te maken met een goocheltruc en wij vertelden hen dat nektapijten bij ons al jaren uit de mode zijn.
Al bij al werd het nog een hele leuke avond. Jammer dat we de volgende dag om kwart na 7 op onze nieuwe stageschool moesten zijn...
Maandag: eerste stagedag op Wellington primair
Onze eerste dag op Wellington Primair en wat een cultuurschok! De kinderen hier zijn allemaal bruin of zwart en heel arm. Het eerste dat we zagen toen we op school aankwamen, was dat ze in vrachtwagens naar school gebracht werden. Katrien, Sophie en Marian staan in graad R, Valérie staat in graad 1.
In de kleuterklassen (graad R) gaat alles er heel gedisciplineerd aan toe. De kinderen moeten er mooi in koor praten en mogen geen kik geven. In één klas zitten 36 kleuters. Ze dragen allemaal een mooi schooluniform en zien er op het eerste zicht heel netjes uit. Als ze dichterbij komen zie je wel dat de schijn bedriegt. Bijna alle kinderen hebben rotte tanden. In elke klas zitten een paar kinderen met het alcoholsyndroom. Dit zijn kinderen waarbij de moeder teveel alcohol heeft gedronken tijdens de zwangerschap. Hun gezicht ziet er een beetje anders uit (vooral hun ogen, die zijn soms heel waterig) en ze hebben zware leermoeilijkheden. Het alcoholsyndroom is een groot probleem dat hier al generaties lang wordt doorgegeven in veel arme families.
De speelplaats is het tegenovergestelde van die van Dwergiebos. De kleuters mogen spelen op een heel klein afgespannen stukje zand in de schaduw. Er staan geen speeltuigen en ze moeten een schortje aandoen om hun uniform niet vuil te maken.
In de klassen is het materiaal heel beperkt. Veel spullen zijn zelfgemaakt en er zijn niet genoeg stoeltjes voor alle kleuters. Van airco is geen sprake.
Bij Valérie in graad 1 gaat het er anders aan toe. Haar kinderen hebben veel minder discipline. Vanaf dat de juf haar rug omdraait beginnen ze hevig met elkaar te vechten. Dit kan ermee te maken hebben dat veel van deze kinderen nooit in graad R gezeten hebben en dus voor de eerste keer op school zitten. De mentor van Valérie treedt hier dan ook heel hardhandig tegen op door hen te slagen met haar schoen...
Na een zware schooldag was het weer tijd voor iets leuks! Voor Katrien haar verjaardag hadden we nog een kleine verrassing voorzien: Evi en Fabrice hadden voor een picknick gezorgd en Mareli (de vorige mentor van Sophie) kwam ons ophalen. We reden door de bergen naar een gezellig riviertje en raad eens wat we onderweg zagen... bavianen! Verstopt achter bomen en rotsen zaten minstens 10 apen ons aan te staren. We voelden ons een beetje op safari.
Aan de rivier was het super leuk. Fabrice en Katrien zijn uit een hoge boom het water ingesprongen en we ontdekten dat de baby van Mareli van bier houdt. Een geslaagde avond!
Woensdag
Vandaag hebben we enkele lessen gevolgd aan de universiteit. We ontdekten dat ons Afrikaans al heel goed geworden is doordat we de lectoren zonder problemen verstonden. Het was een vreemd gevoel om nog eens aan de schoolbanken te zitten.
Stageverslag Dwergiebos Katrien en Sophie
De weken Dwergiebos zijn voorbij gevlogen! En het is vast en zeker een onvergetelijke ervaring. De band die we hebben opgebouwd met de kleuters en met onze juffen zullen we niet snel vergeten. We gaan ze zelfs missen! Dwergiebos is een privéschool. Ouders moeten maandelijks ongeveer 1200 rand (€ 120) betalen om hun kind hier naar school te laten gaan. En als je weet dat het loon van een kleuterjuf hier ongeveer 6500 rand (€650) is, is dat een heel groot bedrag. We hadden alle twee een klasje van 21, 4-jarige kleuters, dat is hier de eerste kleuterklas. Vanaf 3 jaar kunnen de kinderen naar een ‘voorschool' gaan, maar dit staat niet gelijk met de kleuterschool.
We mochten van juf Mareli (Sophie) en juf Natascha (Katrien) elke dag enkele activiteiten uitvoeren en ze stonden open voor nieuwe ideeën en activiteiten. We vonden het wel jammer dat we de hele klas niet voor enkele dagen konden overnemen. Maar dit was niet echt mogelijk omdat het vrij hectisch was. Ook hebben we het Afrikaans nog niet zo goed onder de knie om op een goede manier met de kleuters te kunnen communiceren.
Eén van de activiteiten die we geweldig vonden was de schrijfdans! De kleuters hadden nog nooit met scheerschuim gewerkt en dit was een echte uitdaging.
Jammer genoeg hebben we zelf niet veel geleerd van deze school. Het is een totaal andere werking dan bij ons. Het ochtendritueel is bijvoorbeeld al helemaal anders. Hier wordt er eerst veel gepraat over God. Er wordt niet veel tijd gestoken in liedjes en de dagen van de week. Terwijl we in België daar echt de tijd voor nemen en onze kleuters ook veel laten vertellen. Hier mogen de kleuters maar weinig vertellen. Ook de activiteiten lopen hier helemaal anders. Differentiëren doen ze hier niet, daardoor zijn sommige activiteiten soms helemaal niet uitdagend. Sommige kleuters vervelen zich.
We heb wel geleerd op Dwergiebos om veel te werken met gebaren en voor te doen. Wanneer we Afrikaans praatte vroegen we soms aan de kleuters of het correct was, want we brabbelde maar door en hadden er soms zelf geen idee van of het wel verstaanbaar was.
Wat ook heel anders is dan bij ons is op vrijdag de 'snoepie-dag'. Bij ons in de Belgische scholen zijn we echt bezig met gezonde voeding. De meeste scholen hebben een fruitdag. Hier zijn ze totaal niet bezig met gezonde voeding. Hoe vettiger hoe prettiger! Op vrijdag is het hier 'snoepie-dag'. Dan mogen de kinderen snoep kopen. De eerste keer vonden we het echt chaotisch en allemaal wat raar. Er zijn drie ouders die snoep kopen of maken. Die dag moeten de kindjes geld meenemen en mogen ze snoep kopen. Wij dachten dat het geld naar de ouders ging, maar het geld gaat naar de school. Ook nemen de kinderen geld mee, maar ze beseffen helemaal niet hoeveel geld ze hebben. Sommige kleuters hebben 20 rand bij (snoep kost hier maar 1 of 2 rand) Dus je kan wel raden hoeveel snoep ze kopen. Sommige kinderen hebben dan geen geld bij. Deze kinderen krijgen niks en moeten kijken hoe de andere kinderen lekkere snoepjes opeten...
Maandag is onze stage op Wellington Primer gestart! Wat een groot verschil met Dwergiebos! Dat was de hemel in tegenstelling met deze school...
In ons klasje zitten 37 bruine en zwarte kindjes, ze spreken Afrikaans en xhosa (Een Afrikaans taaltje ook wel het kliktaaltje genoemd, niet echt verstaanbaar.) De kleuters moeten stil zijn tijdens het spelen en het maken van werkjes. Dinsdag was de juf even buiten, wij zaten op een stoeltje achteraan in de klas. De kinderen begonnen te praten en wat te spelen met elkaar. Wanneer de juf terug binnen kwam begon ze verschillende kinderen te slaan. Niet enkel op hun poep maar ook op hun hoofd, buik en benen. Wij stonden versteld en wisten niet wat we moesten doen. Later op de dag kwam de juf naar ons en ze vertelden ons dat ze probeert om niet meer te slagen. Ze wil de kleuters liever ‘lijfstraffen' geven. Ze moeten op 1 been gaan staan met hun handen op hun hoofd. Wanneer de kinderen zo gestraft worden beginnen ze te lachen, ze begrijpen het niet echt. Wanneer er slagen en meppen vallen zijn de kinderen muisstil. Dit zou komen omdat vele kinderen thuis ook geslagen worden, ze kennen geen andere straffen...
23 tot 29 januari
De stage is bij ons allemaal goed verlopen deze week.
Katrien mocht vanaf dinsdag 23-01-2012 ook naar Dwergiebos komen en kreeg net zoals Sophie een klasje met 4-jarige Afrikaans en Engelstalige kleuters. We hebben alle 4 dagelijks een paar activiteiten mogen uitvoeren in onze eigen klas. We hebben geprobeerd om activiteiten te kiezen die ze hier niet echt kennen of niet veel doen. Marian, Sophie en Katrien hebben een schrijfdans gedaan, geschilderd met de neuzen, prentenboeken voorgelezen, gedanst, liedjes aangeleerd en samen poppenkast gespeeld voor de heel school. De poppenkast was een groot succes, de kleuters en juffen waren dolenthousiast! Het was zelfs zo goed dat ze hebben gevraagd of we het volgende week nog eens willen doen.
Valérie heeft deze week enkele dramalessen uitgevoerd. De lessen waren geweldig, de kinderen hebben zich nog nooit zo mogen uitleven in de klas omdat hier echt alles heel stijf verloopt. Donderdag had ze superveel geluk! Haar klasje maakten een uitstap naar het aquarium in Waterfrond (Kaapstad). Dit stond ook nog op ons to do lijstje dus het was voor haar een echte meevaller! Valérie vond het wel heel gek dat de kinderen op deze uitstap verplicht zwarte deftige leren schoenen moesten aandoen, terwijl ze anders gewoon blootsvoets naar school gaan. Dit was niet zo gemakkelijk voor hen omdat die schoenen hier wel wat kosten en niet overal te vinden zijn.
Deze week heeft Surine (Marian haar juf) ons weer meegenomen naar haar huis (Vorige week zaterdag zijn we bij haar gaan braaien). Zij en haar man hebben een druivenbedrijf waar 10 weken per jaar intensief gewerkt wordt tijdens het druivenseizoen. Ze wilden ons eens laten zien hoe de druiven hier geplukt en gesorteerd worden om ze vervolgens over te brengen naar Europa. Weer iets spontaan en indrukwekkend dat we gezien hebben!
Donderdag 26-01 stond heel Dwergiebos even op zijn kop. De waterleidingen konden de grote waterdruk niet meer aan en het water spoot op verschillende plaatsen op de speelplaats uit de grond. De kleuters waren in paniek, de juffen waren aan het roepen op de kinderen en niemand wist wat er moest gebeuren. Tot plots Niel kwam aangelopen en het oploste.Niel is de tuinman, werkman van de school, hij doet alles! Hij is 25 jaar en een kleurling, geen zwarte. Hier wordt groot onderscheid gemaakt tussen blank, kleurling en zwart. Het is heel opvallend dat alle kleurlingen en zwarte hier de bediendes in huis zijn, de werkers op straat, de hardste werkers in de blakke zon. Hier zijn we wel van geschrokken. We hadden niet gedacht dat er hier nog zo'n onderscheid gemaakt wordt. Dit komt omdat ze de kleurlingen en de zwarten hier niet veel moeten betalen. Een tuinman die een hele dag werkt verdient hier 75 rand, dat is 7.5 euro voor een hele dag werken!
Eén van onze dagelijkse bezigheden is naar de winkel gaan, de shoprite! Wij kopen gewoon westers eten zoals bij ons, vooral veel fruit en groenten, pasta, patatten en brood. Het brood is hier niet zoals bij ons! Helemaal niet zo lekker en heel zwaar ?.
Vrijdagmiddag waren we uitgenodigd bij de mama van Marelie (de juf van Sophie). We vinden het heel fijn dat we zoveel uitgenodigd worden, want op deze manier leren we echt het typische eten van Zuid-afrika kennen. De mensen eten hier veel brooikies. Dit zijn hot-dogs met tomatensaus, boterhammen met pindabutter, en een soort van croque-monsieurs op de bbq (braai) of tussen de gril. Op deze broodjes liggen tomaten, kaas en ajuin en veel boter, want het is wel vettig.
Na het middageten vrijdag zijn we gaan kuieren (chillen) bij Marélie waar we ons eerste pintje gedronken hebben in het bubbelbad. 's Avonds zijn we gaan braaien bij Elra en Johan. Na de braai hebben we met hen times-up gespeeld! Nooit gedacht dat ze er zo snel mee weg zouden zijn! Best wel grappig is het Afrikaans!
Zaterdagochtend vroeg uit de veren! We wilden heel graag naar het strand gaan en kregen een lift van Marélie. Ze moesten ergens in de buurt zijn en reden voor ons een klein ommetje van 50km ?. Goed gewandeld op het strand, genoten van het zonnetje, een lekker soepje gedronken op een terras en ons verfrist in de zee! Wel even verschoten toen plots een vrouw aankwam met een dode baby haar in haar handen, ongeveer 75cm lang! Nog nooit zoiets van dicht bij gezien.
Zaterdagavond, wat een avond! Sophie megarood verbrand, alle 4 niet weten wat we moesten aandoen om naar Watergat te gaan (een discotheek in Wellington), we hoorden niets van de studenten dus dachten al dat we niet meer konden weggaan. Tot plot Johan tegen ons zei 'jullie mogen mijn motor nemen'.
Oké, we waren klaar om te vertrekken allemaal opgetut en klaar voor een megaparty! We wilden de deuren nog sluiten maar, de sleutel kwijt... Sleutel uiteindelijk toch nog gevonden en richting tankstation gereden, 5 zwarte mannen kwamen ons helpen met tanken... Veel gelachen! Aangekomen bij Watergat zagen we mensen buitenkomen met veel schuim aan hun benen! Tot aan hun navel! Man man, waren wij helemaal opgetut konden we weer naar huis om onze short aan te doen en weer naar Watergat te rijden. Het was een drukke, bewogen avond, eentje die we niet snel zullen vergeten!
Vanmiddag naar Stef Bos! Volgende week schrijven we daar wat over!
17 tot 22 januari
Stageverhalen:
Katrien
Voor mij was de eerste stageweek heel bewogen. Mijn eerste indruk was dat mijn mentor heel leuk en vriendelijk was. Al snel veranderde mijn beeld. Ze betrok mij niet echt in het klasgebeuren. Ik werd niet eens voorgesteld aan de kleuters.
Wat mij opviel was dat de leerkracht hoge verwachtingen had van de kinderen. Ze moeten al veel kunnen op hun tweede week school. De kleuters mogen niet zelf kiezen wat ze maken en hebben weinig vrij spel.
Woensdag moest ik alleen naar huis doordat Valérie later les had. Ik verdwaalde en kwam tot mijn grote geluk op Dwergiebos terecht (de stageschool van Marian en Sophie). Het viel me meteen op dat ze hier veel enthousiaster en vriendelijker waren. Zo enthousiast dat ze vroegen of ik ook niet naar daar wou komen.
Tegen het einde van de week werd het wel leuker. Ik mocht nog steeds niet veel doen maar had wel interactie met de kleuters. Ik ben blij dat ik volgende week naar Dwergiebos mag. Hier zal ik meer mogen doen in de klas.
Marian
Sophie en ik stonden deze week voor het eerst op Dwergiebos. Ik werd bij de derde kleuterklas gezet. Juffrouw Surene liet de kleuters 'Goeiemôren juffrouw Marian!' zeggen en de stage kon beginnen. In mijn klas zitten 26 kleuters waarvan 20 blanke kinderen. Ze spreken allemaal Afrikaans.
De manier van lesgeven is hier heel anders als in België. De kleuters kregen eerst een half uurtje Godsdienst en daarna een echte rekenles. Tussen de lessen door is er wel een hele lange speeltijd.
Dwergiebos heeft de grootste en mooiste speelplaats die ik al ooit gezien heb. Ik heb zelfs nog niet kunnen tellen hoeveel speeltuigen er staan. De school hecht veel belang aan buitenspelen. In bomen klimmen mag en de helft van de kinderen loopt er op blote voeten.
De eerste dagen moest ik voornamelijk klusjes doen. Ondertussen heb ik ook al mogen voorlezen en hen een Belgisch spelletje geleerd. We begrijpen elkaar nog niet altijd even goed, (mijn Antwerps accent blijkt in mijn nadeel te werken) maar ik leer elke dag bij en kijk met veel ‘goesting' uit naar de volgende week!
Sophie
Maandagmorgen werd ik heel hartelijk ontvangen door mijn juf. Ze stelde mij meteen voor aan de kleuters en wou dolgraag weten wat ik in haar klasje kwam doen. Ik legde haar uit dat ik de manier van lesgeven in België in haar klasje wou toepassen. En dat ik haar klasorganisatie en manier van lesgeven ook wou meenemen naar België. Dit vond ze geweldig. Ik vind het ook heel leuk dat ze me Afrikaans wil leren. Ik heb een klasje met 21 4-jarige kleuters. Ze praten zowel Afrikaans als Engels. Mijn eerste week op Dwergiebos is heel goed verlopen. Ik kijk uit naar de komende stageweken.
Vrijdag 20 januari
Na een drukke stageweek was het tijd om van het weekend te genieten. We maakten kennis met het studentenleven van Wellington. De studenten van de universiteit organiseerden een super grote waterestafette en 's avonds een ‘dansfeest'. De mensen waren enorm lief voor ons. Toen we binnenkwamen stelde de studentenraad ons voor. We moesten gaan rechtstaan terwijl zo'n 300 man naar ons keek. Dit leverde knalrode koppen op. Uiteindelijk bleek dit zijn voordelen te hebben. We werden door veel mensen aangesproken en legden zo nieuwe contacten. Wat ons opviel was dat hier nog vaak per twee gedanst wordt. Katrien en Sophie vonden het leuk om de jongens door te verwijzen naar ‘the single ladies' Marian en Valérie. De jongen van Valérie zwaaide haar zelfs een aantal keer door de lucht.
Het was een super leuke avond en we lagen op tijd in ons bed. De feestjes beginnen hier al om 18.00u.
Zaterdag 21 januari
Deze avond werden we uitgenodigd om bij de juf van Marian (die ook de directrice is) te gaan braaien. Het werd een enorm gezellige avond! Juf Surene en haar gezin wonen in een mooie boerderij. Ze vertelden ons veel weetjes over Zuid-Afrika en lieten ons brandewijn proeven. Aan het einde van de avond lieten ze ons enkele Zuid-Afrikaanse schlagerartiesten horen.
Toen we thuiskwamen werden we verrast door enkele dieren. Nadat de laatste kakkerlak vermoord was (verdrinkingsdood) kropen we moe ons en met een gerust hart ons bed in.
Plots klonk er een schreeuw door het huis. Sophie en Valérie liepen hun kamer uit om te zien waarom Katrien zo gilde. Daar zat ze... de megaspin. Katrien, Sophie en Valérie sprongen op het bed en durfden daar niet meer af te komen. Gelukkig was moedige Marian er om naast de muur te gaan staan en de spin in het oog te houden. Uiteindelijk vond Valérie de moed om Johan te gaan wakker maken. Hij kwam en redde ons!
Zondag 22 januari
Vandaag een rustige dag met Elra en Johan. Ze namen ons mee naar Houtbaai. Een gezellig havenstadje waar we fish en ships aten. Achteraf genoten we van een strandwandeling met lekker roomijs. Johan wou ons nog wat mooie plekjes laten zien. We reden langs muizenberg, een surferparadijs waar we zeker nog willen terugkomen.
Vanavond kruipen we vroeg in ons bed om morgen weer aan een vermoeiende stageweek te beginnen. We dromen al van volgend weekend. De studenten gaan ons dan het uitgaansleven in Stellenbosch laten zien en zondag gaan we naar het openluchtconcert van Stef Bos.
vervolg 14/01 - 16/01
Zaterdagochtend hadden we veel nood en zin om eens uit te slapen, want de hitte en de zon vraagt meer energie van ons dan we gedacht hadden. Plots stond rond 9:00u Johan in onze woonkamer. Er was muziek in de straat! Mensen paradeerden al dansend en zingend in mooie kostuums op weg naar het kriekenstadion voor een groot feest. Johan zei dat we dit niet mochten missen, dus in onze pyjama trokken we de straat op met ons fototoestel.
Vrijdagavond stelden Johan en Elra voor om ons zaterdag een paar uurtjes af te zetten in Franschoek. Dit leek ons een geweldig idee want we hadden wel zin om weer iets nieuws te ontdekken van deze streek. Johan vertelt bij elke stad, dorp, ... dat we bezoeken wat meer over de geschiedenis of wat we zeker gezien moeten hebben. Hij is echt onze persoonlijk gids daar hebben we veel geluk mee. Ook over Franschoek zijn we wat meer te weten gekomen. Hij wist ons te vertellen dat dit een stadje is dat verbonden is met Dilbeek, een deelgemeente van Brussel. Dit viel ons ook meteen op, want alle straatnamen en cafeetjes hadden een Franstalige naam. We hadden niet zoveel verwacht van dit stadje maar tot onze grote verbazing was het echt prachtig, het is een stadje dat leeft. Heel klein maar super gezellig. Misschien kwam dit ook doordat er een gezellig marktje was en ook een stoet passeerden. Het is een plekje waar we in de toekomst zeker nog eens naar toe willen gaan om te gaan eten. Na 2 uurtjes kregen we telefoon van Elra en Johan of het goed was dat ze ons weer kwamen halen. We hebben het echt wel getroffen met onze gastouders. Ze zijn enorm bekommert om ons. Ze sturen zelf een smsje wanneer we met de auto weg zijn dat we voorzichtig moeten rijden en goed moeten opletten.
Eens terug in Wellington zijn we nog een kijkje gaan nemen in het kriekestadion waar de verklede mensen paradeerden en veel muziek maakten. We voelden ons wel wat ongemakkelijk omdat we de enige blanken waren, we leken wel een attractie.
Zondag 15-01-2012
Vanochtend weer vroeg uit de veren, want we zijn mee naar de kerk geweest. We hadden ons verwacht aan een mis zoals in de film Sisteract. Dit was toch niet zo... De mis was wel leuker als bij ons omdat de priester een jonge vrouw van 34 jaar is. Er zat wel heel veel volk in de mis en iedereen was deftig gekleed. Na de mis stond iedereen buiten en kregen we iets te drinken. De mevrouw van het zwembad kwam ons vertellen dat we mochten gaan zwemmen. Gelukkig maar, want het was om te bakken! Zo'n 45°C!!!! Tegen half 6 moesten we klaar staan, Johan wou ons de bavianen laten zien in de bergen. Jammer genoeg geen baviaan gezien... volgende keer beter! De tocht alleen al maakten ons sprakeloos, het was een adembenemend uitzicht! Op de terugweg begonnen onze magen te knorren, we keken al uit naar onze lekkere brooikies! Viel het wel even tegen toen we Elra haar lippenstift zagen opdoen in de auto. We gingen nog een vriend van hun bezoeken... Mooi uitzicht, vriendelijke mensen maar onze honger ging niet over :-)
Maandag 16-01-2012
Eindelijk onze eerste stagedag!
We moeten hier lesgeven van 07:30u - 12:30u en Valérie tot 13:30u. De school is wel even stappen van hier, dus we moeten om 07:00u vertrekken. Toen we ‘s middags samen aan het eten waren was de stage natuurlijk het gespreksonderwerp. Iedereen had er een ander gevoel bij en veel te vertellen omdat we niet samen in de klas / op school staan. Het zal in ieder geval wel aanpassen zijn voor ons alle 4 omdat het wel een groot verschil is met België. Nadat we wat zijn ingewerkt en meer te weten zijn gekomen over wat we hier juist moeten doen schrijven we elk ons eigen verhaal over onze stage.
Toch nog even zeggen dat het hier echt om te bakken is! We zitten hier zelfs al met onze ventilator op ons terras... :-)