26 februari tot 4 maart

Zondagavond waren we weer allemaal bij elkaar nadat Sophie en Marian een weekje waren weggeweest. We hadden vele uren nodig om bij te babbelen, maar moesten de volgende ochtend al vroeg opstaan om aan het sloppenwijkenproject te beginnen.

Weekje sloppenwijk

Normaal gezien begonnen we maandag aan het sloppenwijkenproject. Lynn (onze Zuid-Afrikaanse mentor) nam ons mee naar de sloppenwijk, maar daar bleek algauw dat het geplande project niet kon doorgaan. De organisatie waarbij we normaal zouden gaan helpen voerde verbouwingen uit. Daarom stelde Lynn voor dat we stage gingen doen in een school in het midden van de sloppenwijk. Maandag maakten we kennis met onze klasjes. Het was een korte kennismaking doordat onze docent van KDG hier was. Hij wou met ons nog al onze vorige stagescholen gaan bezoeken en bedanken.

De volgende dag kon onze stage echt beginnen. Hoewel we al wat hadden gezien in onze vorige scholen, was dit toch weer een hele aanpassing. Het moeilijkste in deze school was de communicatie met de kinderen. Ze spraken er namelijk Khosa (het kliktaaltje). Dit gaf wel wat problemen tijdens onze activiteiten. Wij moesten alles uitleggen aan de leerkrachten, maar die spraken ook niet zo goed Engels, waardoor ze veel dingen verkeerd uitlegden aan de kinderen.

Wat ons opviel was dat de kinderen braver waren dan in Welington Primêr. Ze waren rustiger en luisterden beter. Dit gaf ons de kans om dingen te doen zoals zakdoekleggen spelen met 140 kinderen.

Doordat dit een schooltje was met kinderen uit de sloppenwijk, was het ook het armste schooltje dat we al gezien hadden. Veel kinderen konden geen uniform betalen en het eten dat ze er kregen was eigenlijk slachtafval. Op de speelplaats konden ze kippenpoten met kerriesaus kopen. Wij vonden dit een heel raar zicht en wilden er een foto van trekken. We hadden daar niet goed over nagedacht, want toen Katrien haar fototoestel bovenhaalde veroorzaakten we een stormloop op de speelplaats. Alle kinderen wilden op de foto staan, de speelplaats was leeg en iedereen stond rond ons te drommen.

De mensen op deze school waren heel vriendelijk. Ze waren blij met onze hulp. We denken wel dat dit ermee te maken had dat ze zelf nooit activiteiten voorzagen voor hun kleuters. Het grootste deel van de tijd zaten ze op een stoeltje te babbelen terwijl de kinderen zichzelf moesten bezighouden. We vonden hen eigenlijk wel grappig. Zo moest je maar eens op een ochtend de lerarenkamer binnenkomen; een kamer vol dikke kwebbelende zwarte vrouwen.

Hoewel het schooltje in een gevaarlijke buurt lag, voelden we ons er toch redelijk veilig. Wie de school binnenwou moest eerst een papiertje ondertekenen. Er was dus een goede beveiliging. En de juffen vertelden ons dat er alleen maar ingebroken werd door mensen die honger hadden en eten kwamen stelen.

Toen de stage erop zat bleek dat we toch wel geliefd waren geweest. We kregen eten, dikke knuffels en ze smeekten ons om mee naar België te mogen.

Vrijdag begon onze vakantie. Die zijn we goed begonnen met een feestje in onze stamkroeg, waar we ondertussen al veel vrienden hebben. Die avond hadden we iets te diep in het glas gekeken. Er was een gevecht ontstaan, het feestje was platgelegd, en terwijl er overal rond ons chaos ontstond stonden wij in canon broeder Jacob te zingen... niet moeilijk dat ze ons hier al kennen!

Zaterdag

Zaterdag moesten we vroeg op. We waren uitgenodigd op een kinderpartijtje. Het dochtertje van Mareli (de juf van Sophie in Dwergiebos) werd 1 jaar. Het was een leuk feest en het thema was roos en wit. Hier hebben we voor de zoveelste keer onze poppenkast gespeeld. (ondertussen is onze show al bekend in heel Zuid-Afrika)

's Avonds hadden we een gezellige braai met Herman Coene, onze docent van KDG.

Zondag

Zondagochtend zijn we gaan shoppen in Paarl. Hier hebben we alle vier hetzelfde kleedje gekocht. Daarna zijn we gaan lopen. Marian en Katrien zijn helemaal klaar om aan de 10 miles mee te doen nadat ze 16 km gelopen hebben onder de brandende Afrikaanse zon.

Zondagavond was heel indrukwekkend. Met drie andere Belgische studenten zijn we uit eten gegaan in Camps Bay (Kaapstad). Daarna hebben we een feestje gebouwd in Caprice, een discotheek met een wereldberoemde dj en een bangelijk uitzicht op de golven en palmbomen aan het strand.

De volgende twee weken gaan we nog een beetje rondtrekken in dit land. We moeten nog zoveel doen en zien van Zuid-Afrika dus we zullen het nog heel druk hebben. We gaan ook nog enkele dagen helpen in een weeshuis.

Bedankt om onze blog zo goed te volgen. Binnen 16 dagen zijn we weer thuis. Dan kunnen we jullie de rest van de verhalen live vertellen.

Ons kan nie wag nie om julle weer te sien!

Ons lief Suid-Afrika!!!